สวัสดีครับ....
 |
 |
 |
อย่างที่ว่าแหละครับ ปัญหาที่เกิดขึ้นทั้งกับผู้ปฏิบัติธรรมและไม่ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย คือความไม่ทำให้เกิดความสมดุลในองค์ประกอบที่จำเป็นสู่ความสำเร็จต่างๆ
ยิ่งการปฏิบัติเพื่อต้องการให้หลุดพ้น ยิ่งยากใหญ่ คนส่วนมากจะเร่งความเพียรมากกว่าอย่างอื่น เพราะทำได้ง่าย มีประสบการณ์ว่า"ขยันทำมากก็จะได้ผลมาก" ก็เลยหลงทางไปบ้าง
แต่สุดท้ายธรรมชาติก็จะเป็นตัว"เบรก"ให้เอง คือ ทำความเพียรมากก็จะเหนื่อยกายมาก ยิ่งตระหนักว่าตัวเองยังไม่สามารถบรรลุธรรม ก็จะเหนื่อยใจด้วย ทำให้การเร่งทำความเพียรถูกชลอลงไปเองโดยอัตโนมัติ เมื่อถึงจุด"สมดุล" ก็จะเห็นความก้าวหน้าของการปฏิบัติ และบรรลุธรรมในที่สุด เช่นเดียวกับพระอานนท์
เพื่อนๆนักปฏิบัติธรรมทั้งหลายอย่าย่อท้อนะครับ ให้ดูจิตตัวเองอยู่เรื่อยๆ ทำใจให้เป็นกลาง จะเห็นเองแหละครับว่า"อะไรขาด อะไรเกิน"