การไปล้อมรั้วให้กับหมู่บ้าน แต่นั่นก็คือการเปิดรั้วของมหาวิทยาลัยไปหาชุมชน ครับ
วันนั้นผมไม่ได้อยู่ในช่วงของกิจกรรม แต่ทว่าแรกเริ่มเดิมทีก็ได้ร่วมคิดร่วมวางแผนกับน้องๆนิสิตกลุ่มนี้อยูอควรครับ
ถึงแม้ว่ารั้วลวดหนามที่น้องๆนิสิตร่วมกันขึงล้อมให้ชาวบ้านจะไม่ได้ลงทุนมากมายเหมือนกำแพงที่คงทน แต่ผมคิดว่าหากสิ่งที่เกิดขึ้น มาจากความต้องการของหมู่บ้าน นั่นก็เป็นสิ่งที่มีมูลค่าทางจิตใจมหาศาล โดยเฉพาะ พ่อฮัก-แม่ฮัก ของเด็กๆ
อาจจะมีปัญหาทางด้านการบูรณาการของกิจกรรมที่นิสิตพยายามทำแบบเก้ๆกังๆ นั่นก็คือความพยายามที่น่ายกย่องครับ....
ขอบคุณทุกท่านที่ไม่ปล่อยให้ชุมชนต้องรู้สึกเขินอายที่จะเข้ามามีส่วนร่วมกับมหาวิทยาลัย...
ขอขอบคุณชุมชนที่อุทิศพื้นที่ของท่านให้นิสิตเราได้ใช้ประโยชน์...
ขอบคุณมากครับ...