สวัสดีครับ เข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้นะครับ

อ.วรภัทร ภู่เจริญ ท่านเคยกล่าวไว้ว่า "เด็กไทยเก่งจำแม่น แต่แทบจะคิดวิเคราะห์ไม่ได้เลย" เพราะระบบการเรียนการสอนของเรานั้นเราวัดความจำ ทำในสิ่งที่โรงเรียน ที่ครูต้องการให้ทำได้มากน้อยแค่ไหน? ไม่ค่อยเปิดโอกาสให้เด็กได้ค้นหาตนเอง ท้ายสุดสภาพหนีไม่พ้นกลายเป็นลูกอีแร้ง กินของตาย กินน้ำใต้ศอก นอนรออยู่ในรัง รอแม่อีแร้ง (ครู อาจารย์) มาป้อนให้อย่างเดียว ให้ไปค้นคว้าไปค้นหา ก็หากันไม่เป็น เล่นไปคว้ากันมาส่งๆตบตาอาจารย์กันไปวันๆ (คิดว่าอาจารย์ไม่รู้) ผมเชื่อนะครับว่าส่วนมากอาจารย์ท่านก็รู้แต่ท่านไม่อยากพูดออกมาเท่านั้นเอง (จากประสบการณ์ส่วนตัว) คราวนี้เกิดอะไรขึ้นพอไม่พูดก็ยิ่งได้ใจครับ ทำกันเป็นพฤติกรรม เป็นนิสัยกันไปเลย แทนที่จะละอายใจนะครับ แต่หากไปเจออาจารย์บางท่านที่ท่านพูดตรงๆออกมา ก็รวมหัวกันต่อต้านไม่ชอบอาจารย์ท่านอีก มันเป็นซะแบบนี้เลยครับ และผมคิดว่ามันเป็นรากเหง้าของปัญหาเลยครับผม

มีแต่ความต้องการได้ อยากได้ แต่ไม่รู้คุณค่าที่แท้จริงในสิ่งที่ได้มา มันก็คงไม่ต่างอะไรไปจาก "กระดาษแผ่นเดียว" เท่านั้นครับผม

ขอบพระคุณที่เปิดโอกาสให้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ครับผม