กลับมาอีกครั้ง

เป็นคนเมืองชายแดนคะ

ตอนเด็ก........

 เคยสูญเสียญาติผู้ใหญ่....เป็นทหาร.... ในสงคราม

เคยมีประสบการณ์กับการเห็นทหารที่นอนเรียงรายอยู่บนวัด ร่วมกับประชาชน โดยเฉพาะครู

เคยเห็นภาพพ่อ แม่ น้อง ฯลฯ โดยเฉพาะลูก เมีย กอดกันร้องไห้

เคยเห็นภาพแม่ที่ร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ ต่อหน้าลูก

จึงเศร้าทุกครั้งที่มองเห็นภาพตามบันทึก

ขณะเดียวกัน ก็มีความทรงจำดีๆ กับเมืองชายแดนเช่นกัน

ภาพ ฮ. ที่ใช้สนามของโรงเรียนเป็นสนามบิน ลำเลียงทหาร เสบียง ต่างๆ

เมื่อ ฮ. ทะยานจากดินสู่ฟ้า  พวกเราเด็กๆ จะพากันวิ่งออกมานอกห้องเรียน โบกมือ บ๊าย บ่ายทหาร  พร้อมกับได้รับรอยยิ้ม โบกมือ ตอบ

มองจนลับตา แล้วจึงเข้าไปเรียน

มองย้อนกลับไป พวกเราเด็กๆ เมืองชายแดน คงช่วยให้ทหารคลายความคิดถึงลูกๆ ลงได้

ประสบการณ์ที่ไม่ลืม อยากแบ่งปันคะ