1. เป็นกระบวนการท้าทายอำนาจองค์กรสงฆ์ ซึ่งเชื่อว่าไม่สามารถจัดการอะไรได้ ในที่สุดก็ปล่อยให้ทุกอย่างเงียบไปเหมือนเรื่องอื่นๆ

2. มีพระภิกษุสามเณรที่มีลักษณะการสอนที่ผิดเพี้ยนอีกจำนวนมาก ซึ่งองค์กรสงฆ์ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ โยนเรื่องกันไปมา ในทำนองที่ว่าคนมีหน้าที่ไม่ทำ แต่คนทำไม่มีหน้าที่

3. ญาติโยม (อุบาสก อุบาสิกา) ที่ไม่เข้าถึงแก่นแท้ของพระพุทธศาสนา ขาดการศึกษาที่ถูกต้องก็มีมากด้วย จึงถูกชักจูงได้ง่าย เห็นพระที่มีพฤติกรรมที่ไม่เหมือนพระทั่วไป ก็นึกว่าท่านหลุดพ้นแล้ว น่าเคารพเลื่อมใส จึงเป็นช่องให้พระปฏิบัติตัวแปลกๆ อย่างที่เราเห็นกันอยู่ในปัจจุบ้น

4. ญาติโยม (อุบาสก อุบาสิกา) ที่รู้หลักพระพุทธศาสนา ก็ไม่อยากเข้ามายุ่งด้วย เพราะเห็นว่าเป็นการเปลืองตัว เลยการเป็นประเภทปล่อยเลยตามเลย ยกภาระพระพุทธศาสนาให้เป็นหน้าที่ของพระสงฆ์ ทั้งๆ ที่พระพุทธองค์ฝากพระพุทธศาสนาไว้กับพุทธบริษัท คือภิกษุ ภิกษุณี อุบาสก อุบาสิกา ทำให้พระสงฆ์ส่วนหนึ่งก็ยึดว่าการจัดการพระพุทธศาสนาเป็นหน้าที่ของสงฆ์ ญาติโยมไม่ต้องยุ่ง

5. ทางออกที่สำคัญในระยะต่อไป คือ ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของพุทธบริษัทในการจัดการพระพุทธศาสนา