มีหลายครั้งที่หลายคนชอบตั้งคำถามต่างๆนานา และคาดหวังว่าคนนั้นจะต้องเป็นเช่นนั้น คนนี้จะต้องเป็นเช่นนี้ และหัวหน้าที่ดีควรจะเป็นเช่นนั้น เช่นนี้ด้วยเหมือนกัน ซึ่งตามมุมมองของดิฉันเองก็ชอบมากเลยในประโยคที่ว่าไม่มีที่นั่งใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่า ที่นั่งที่อยู่ในหัวใจของลูกน้อง ซึ่งนั่นก็คือหัวใจหลักของการทำงาน(การทำงานเป็นทีมที่ต้องการหัวหน้าทีมที่ดี และพร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างตลอดเวลา) แต่จะทำยังไงดีล่ะให้หัวหน้าไปนั่งในใจลูกน้องได้ ต้องเลี้ยงข้าวทุกวัน ไปดื่มเบียร์ด้วยกันหลังเลิกงาน หรือต้องให้ตังค์ใช้เมื่อเดือดร้อน นั่นเป็นเพียงคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ เพราะคำว่าหัวหน้าที่ดี อาจจะไม่ใช่แค่ ใจดี มีเมตตา แต่เมื่อถึงเวลาโหด มัน ฮาหรือต้องบ้าระห่ำก็คงต้องทำต่างหาก และที่สำคัญชอบมากเลยกับการวางตัวในฐานะหัวหน้าของอาจารย์เพ็ญพักตร์ฯ (ขออนุญาตเอ่ยชื่อค่ะ) ที่ว่า

•เข้าพบง่าย

•ให้คำปรึกษาได้ตลอดเวลา

•มีจิตอาสา ช่วยแก้ไข (ประสานใจ ให้อภัย ไม่ตำหนิ..)

•ใส่ใจในหน้าที่

•เป็นแบบอย่างที่ดีแก่นิสิต **อย่างนี้ต้องยกนิ้วให้เลยจริงๆ