พี่ได้เห็นว่าความรักนั้นเป็นสิ่งดีแท้ เพราะทำให้จิตใจของเราชุ่มชื่นดี   แต่หากว่ามีความรักที่ไม่สมดุลแล้ว ก็จะทำให้ใจเป็นทุกข์นัก พี่เคยเป็นทุกข์ด้วยรักมาบ้างพอเป็นประสบการณ์ชีวิต  จึงเรียนรู้ที่จะรู้จักความทุกข์  และก็ทำให้รู้ว่า "ใจ"มนุษย์นั้น "ฝึก" ได้  หากเรารู้เท่าทันใจตัวเอง  เราก็จะอยู่เหนือทุกข์อันเกิดแต่ความรักได้  การรักด้วยใจที่เป็นกลางๆคือรักแบบพลอยยินดีที่เขาสุข  และกุลีกุจอช่วยเหลือด้วยความบริสุทธิ์ใจเมื่อเขาทุกข์  โดยไม่เริ่มและจบด้วยการคิดผูกมัดยึดครอง ก็จะทำให้จิตนิ่งๆเย็นๆและสบายใจดี   พี่ชอบความสุขที่นิ่งๆเย็นๆแบบนี้  พี่เคยคุยกับเพื่อนในเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ  พอพี่พูดจบ เพื่อนก็สรุปว่าคนแก่ก็เป็นแบบนี้แหละ  คือเธอไวมาก  พูดไม่ทันจบเธอก็เผ่นแผล็วไปในระยะที่เชี่ยนหมากของพี่ปลิวไปไม่ถึง

แต่ไม่เป็นไรนะคะคุณหมอเล็ก  วันพระไม่ได้มีหนเดียว  หลังจากที่เทศนาเอ๊ยพูดเสร็จแล้วพี่ก็ไปนั่งเลี้ยงหลานอย่างมีความสุข บางครั้งความสุขอาจไม่ได้เกิดจากการที่เราจะต้องเป็นนางเอกหรือพระเอกเสียเองเสมอไป  และหากเราดูหนังดูละครให้ดีๆแล้วไซร้ เราก็คงเห็นในหลายๆครั้งว่าชีวิตตัวประกอบดูจะมีเรื่องวุ่นวายน้อยกว่ากว่าพระเอกนางเอกอยู่เนืองๆ

*วันนี้มาอ่านอีก ชอบตรงนี้อีก ใกล้ ๆ ข้อความเดิมที่ชอบ...

แต่ตัวเองทำไม่ได้ แหะ แหะ