20. ท่ามกลางผู้คน...มากล้น...แต่ใจแสนเดียวดาย

         ใครเหงาบ้าง?...ในการใช้ชีวิตประจำวันท่ามกลางผู้คนเป็นหมื่นในการเดินทาง...ไม่รู้จักใครเลยสักคน เดินสวนทางกันไปมาต่างคนก็ต่างเดินแบบเร่งรีบ ซึ่งคนส่วนมากทำมาหากินไม่ได้มีมากพอที่จะทำมาหาเก็บ เนื่องจากค่าครองชีพใ นกรุงเทพฯสูงและสิ่งของยั่วยวนมากมายให้น่าซื้อ น่าเป็นเจ้าของ รายได้ไม่พอกับรายจ่าย ดังนั้นการทำงานหาเงินกันทั้งกลางวันกลางคืน ชีวิตจึงถูกกดดันจากรอบข้าง ไม่มีใครสนใจใคร?...ต่างคนต่างใช้ชีวิตของตัวเองไป ทำให้นึกถึงเพลงของคุณหนูมิเตอร์ที่ว่า...ท่ามกลางผู้คน....มากล้นในคืนหลอกลวง  มีใจหนึ่งดวง....ที่คิดถึงเธอเสมอ.....

( เรียนรู้...ในการรู้จักใช้ชีวิตให้เกิดประโยชน์และที่ถูกที่ควร...รู้จักใช้จ่ายเงินอย่างเหมาะสมกัยฐานะตน...)

21. ตลาดแห่งเดียวในไทย...เริ่มขายตอนรถติดไฟแดง...

           เนื่องจากการจราจรในกทม.นั้นได้ชื่อว่ารถติดมาก...ก...จนถึงคอยไฟแดงแล้วหลับ...ไม่เปิดไฟเขียวสักที...พอไฟเขียวรถข้างหลังก็บีบแตร์ไล่รถคันหน้าซึ่งมีให้เห็นบ่อยๆ บางครั้งพอรถตัวเองติดไฟแดงคันแรก พอไฟเขียวปุ๊บ...บีบแตร์ไล่รถข้างหน้าทันที...ลืมไปว่ารถตัวเองคันแรก...เป็นไปได้!!!...ขนาดนั้นเลยเพราะความเคยชิน

          พอรถติดนานๆก็จะมีตลาดเคลื่อนที่แบบขายตรงเดินเลาะข้างรถไปมามีทั้งมะม่วง ถั่วต้ม กล้วยแขก(นางเล้งเจ้าเก่า) หนังสือพิมพ์ พวงมาลัย ผ้าเช็ดรถ ยาดม-ยาลม-ยาหม่อง-ลูกอม สมหวัง หมากฝรั่ง บางทีก็รำคาญ บางทีก็ดีเหมือนกันแก้เบื่อได้เพลินๆถือว่าช่วยกันทำมาหากินในช่วงเร่งด่วน (...แต่ไปไหนไม่ได้...)

( เรียนรู้...ว่าคนเราต้องต่อสู้ชีวิต...เพื่อความอยู่รอด ควรเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกันเพราะว่าโอกาสในการทำงานคนเราไม่เหมือนกัน )

22. เรื่องของผี!!!...ทำไมถึงมีแต่ต่างจังหวัด

       ไม่ค่อยได้ยินเรื่องราวที่เกี่ยวกับผีมากนักในกรุงเทพฯ แต่...มีเรื่องราวของเรื่องผีมากมายในต่างจังหวัดเช่น โดนผีหลอก ผีเข้า ผีปอบ ผีกระสือ ผีกระหัง  ผีพื้นบ้านต่างๆให้ได้ยินบ่อยๆ ซึ่งในกทม.ได้ยินแต่ผีแม่นาคพระโขนง ซึ่งนานๆจะมีให้ได้ยินเป็นที่กล่าวขาน อาจจะเป็นเพราะว่าบรรยากาศไม่เป็นใจ ผู้คนมากมายจนรุกรานพื้นที่ของผีไม่มีที่อยู่ เช่นบ้านคนกับกำแพงวัดปลูกติดกันบางครั้งก็รุกล้ำเข้าไปในที่วัดก็มี เนื่องจากไม่มีที่อยู่ ป่าช้าแต่เดิมปัจจุบันก็กลายเป็นบ้านผู้คนไปหมด เรื่องราวต่างๆจึงเงียบหายไป...

( เรียนรู้...ว่าไม่เชื่ออย่าลบหลู่...ไม่พบก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีจริง  )

23. เมืองหลวงคือชัยภูมิของประเทศ

           เพราะว่าเมืองหลวงคือชัยภูมิของประเทศ ดังนั้นสิ่งอำนวยความสะดวกสิ่งต่างๆที่ทันสมัยทุกด้าน รวมถึงเทคโนโลยีที่ล้ำยุคก็มักจะเริ่มมีใช้ที่นี่ก่อน ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ทำไม...ดาราถึงแจ้งเกิดที่กรุงเทพฯไม่แจ้งเกิดที่ต่างจังหวัดบ้าง นักร้องก็ต้องมาแจ้งเกิดที่นี่เช่นกัน การเป็นแหล่งรวมแฟชั่นและผู้คนทุกสาขาอาชีพ ทำให้ไอเดียหรือความคิดสร้างสรรค์ต่างๆได้รับการยอมรับ

             รวมถึงการใช้ชีวิตของกลุ่มคนที่เป็นศิลปินที่ใช้ชีวิตในสไตส์ของตัวเอง รักร้อง นักแสดง นางแบบที่มีชื่อเสียงดังๆนั้นน้อยคนนักที่จะเป็นคนกรุงเทพฯ ส่วนมากก็มาจากทั่วทุกภาคของประเทศทั้งนั้น การแพทย์ที่ทันสมัยโรคที่รักษายากๆก็ต้องเข้ามารักษาที่กรุงเทพฯซึ่งมีเครื่องมือที่ทันสมัย สามารถรักษาให้หายได้ สิ่งทั้งหลายเหล่านี้ทำให้เมืองหลวงคือ...ชัยภูมิของประเทศ..

( เรียนรู้...การใช้พรสวรรค์ที่มีอยู่บวกกับพรแสวง ทำให้ชีวิตมีคุณค่า ในสังคมที่ให้โอกาสและเปิดกว้างสำหรับทุกคน ...)

24. เหตุผล...ที่รักนะ...บางกอก

        ดังนั้นจะเห็นว่ามีเรื่องราวมากมายที่ทำให้ผึ้งงานนึกถึงเพราะบางกอกสอนให้เราเรียนรู้ในด้านการต่อสู้ชีวิต...รู้จักค่าของเงินที่หามาได้...เรียนรู้การไม่ประมาทในการใช้ชีวิต เมื่อผิดพลาดเรียนรู้ที่จะเริ่มต้นใหม่ ...เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันในสังคมที่มีการแข่งขันสูงซึ่งต้องใช้ความอดทน...รู้จักพอใจในความสามารถที่ตนเองมีอยู่....เรียนรู้ในการให้โอกาสคน...เรียนรู้ว่าชีวิตต้องสู้ ชีวิตปรียบเหมือนการเดินทาง...เรียนรู้อดีตที่น่าจดจำ...เรียนรู้ว่าไม่ว่าอดีตหรือปัจจุบัน ก็มีค่าเสมอ...เรียนรู้ในเรื่องราวที่น่าประทับใจ...เรียนรู้ในความหลากหลายของไอเดียใหม่ๆ...เรียนรู้ความสามัคคีและเห็นใจในความเดือดร้อนของผู้อื่นซึ่งน่าเห็นใจทั้งสองฝ่าย ...เรียนรู้เรื่องราวที่เป็นเรื่องธรรมดาในชีวิตประจำวันที่หลี่กเลี่ยงไม่ได้..ต้องทำใจ....เรียนรู้ในโลกส่วนตัวที่มีอยู่เพื่อจะจูนให้มาอยู่ในโลกใบเดียวกัน...เรียนรู้ที่จะรอบคอบไม่ตกเป็นเหยื่อของโฆษณา...เรียนรู้ว่านกน้อย...ควรทำรังแต่พอตัว...เรียนรู้ในการอยู่ร่วมกันให้ได้ในความคิดต่าง...เรียนรู้ในการรู้จักการใช้ชีวิตให้เกิดประโยชน์และที่ถูกที่ควรรวมถึงการใช้จ่ายเงินอย่างเหมาะสมกับฐานะตน ...เรียนรู้ว่าคนเราต้องต่อสู้ชีวิตเพื่อความอยู่รอด...รู้จักเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกันเพราะว่าโอกาสในการทำงานของคนเราไม่เหมือนกัน...เรียนรู้ในเรื่องที่ว่า...ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...ไม่พบก็ใช่ว่า...จะไม่มีจริง...เรียนรู้ในการใช้พรสวรรค์ที่มีบวกพรแสวงทำให้ชีวิตมีคุณค่าในสังคมที่ให้โอกาสและเปิดกว้างสำหรับทุกคน

          ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่า การที่ผึ้งงานได้มีโอกาสมาใช้ชีวิตในเมืองบางกอกเวลานาน ทำให้ได้เรียนรู้จากบทเรียนมากมายที่มาใช้ในชีวิตทั้งจากประสบการณ์คนอื่นและของตัวเอง ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เรียนรู้การยืดหยุ่นในการใช้ชีวิตดีขึ้น ดังนั้นจึงอยากบอกเธอจัง.!!!...ว่า... “ รักนะ....บางกอก ”