การทำในใจให้แยบคายโดยวิธี 'โยนิโสมนสิการ' นั้น ก็ช่วยให้ซาบซึ้งได้อย่างยิ่งว่ามันเป็นกระบวนการที่ลึกซึ้งมากกว่าการคิดในใจเสียอีก

เรื่องราว และข้อความที่อาจารย์ทิ้งท้าย น่าสนใจอย่างยิ่งคะ

น่าคิดว่า เหตุใดคนอื่นที่ นั่งดู (และนั่งฟัง) ไม่สามารถทำได้อย่างอาจารย์..เพราะพรสวรรค์ส่วนตัว หรือเพราะเขาไม่ได้ "สร้างภาพ" การกระทำของตัวเองในใจ หรือสองปัจจัยร่วมกัน...

ขอติดเป็นการบ้านก่อนนะคะ :-)