ÄÄÄÄÄÄÄÄÄ.....มา..เสริมเรื่อง.".กิน"..เจ้าค่ะ...."มีอยู่อีก..ครั้งหนึ่ง..จบ.มะหาวิทยาลัยในเมืองไทย" บังเอิญได้งานในโรงงานทำเก้าอี้สนามแห่งหนึ่งใกล้ๆซอยชื่อเฉยพ่วง..พหลโยธิน..สมัยนั้น..ยังมีทุ่งนาให้เห็น..นั่งรถเมล์ไปกินข้าวกับแฟนที่มหาลัยสนามหลวงก็ยังได้..นั่งแท้กซี่กลับ..สิบสองบาท..ยังทันเวลาพักกลางวัน(สุขขนาดไหน..สมัยนั้น)..เจ้าของโรงงาน..ขับรถ..คาดิแรก..สีขาว..จึงถูกตั้งฉายาว่า...ท่านอัศวินม้าขาว...ผู้ตั้งฉายาคือ..คนงานในโรงงาน...และคนงานเหล่านั้น..เล่าให้ฟังว่า...ที่เรียกอย่างนั้น..เพราะท่านเป็นผู้นำที่มีความคิดลึกซึ้งในการ..จัดยุทธวิธี..คือ.."ขี้ไม่ให้..หมากิน"...โดยการจัดทำส้วมคนงาน..ให้ลงบ่อปลาแทน..."ขี้ให้ปลากิน"..ทุกครั้งที่จับปลาในบ่อขาย..ผลพวงที่ได้คือกำไรส่วนหนึ่ง..ประหยัดอาหารปลาที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ...ปลาสวาย..จึงมีเนื้อ..สีเหลือง..น่า.."กิน".เป็นสีธรรมชาติ...อ้ะ...