มาบันทึกต่อครับ ถือเป้นการจัดการข้อมูลของผมเอง

เช้าวันนี้ 23 สค. คุณเสาวลักษณ์และคณะมาร่วมทานอาหารเช้าตามคำเชิญของท่านทูตพิศาล มาณวพัฒน์ โดยมีผมและ อทป.ศศิรัทธิ์ ตันกุลรัตน์ร่วมด้วย

ฟังคุณเสาวลักษณ์เล่าเรื่ององค์กรคนพิการทั้งในประเทศและระดับประเทศแล้วก็ทราบว่ามีองค์กรหลายองค์กร ต่างคนต่างมีหน้าที่ ขอบข่ายการทำงานเป็นอิสระ เพราะคนพิการมีแตกต่างกันไปหลายชนิด แต่ละชนิดก็อาจไม่สามารถคิดและเข้าใจเหมือนกัน รวมทั้งความต้องการก็ต่างกัน จึงทำให้เห็นภาพการทำงานที่คู่ขนาน องค์กรบางแห่งคนไม่พิการดูแล ก็จะต่างจากองค์กรที่คนพิการดูแล ทำให้มุมมองของการทำงานอาจไม่ประสานกัน ซึ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องละเอียดอ่อนพอสมควร

ผมเห็นว่าในที่สุดแล้ว สิ่งที่จะทำให้คนพิการได้ก็คือประสานให้ได้มีโอกาสปฏิบัติธรรมโดยเฉพาะเรื่องความสะดวกของสถานที่ปฏิบัติธรรม อาจต้องสนับสนุนให้มีการทำทางลาดและห้องน้ำสำหรับคนพิการโดยเฉพาะ ซึ่งหากมีแบบนี้ ก็จะทำให้คนพิการสามารถไปปฏิบัติธรรมได้สะดวกขึ้น

ก็คงเป็นเรื่องแรกที่ผมจะพยายามประชาสัมพันธ์ให้สถานที่ปฏิบัติธรรมต่างๆ พิจารณาว่าหากยังไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ ก็ขอให้พิจารณาทำให้ด้วย

และคงต้องส่งเสริมให้คนพิการเข้าใจผลดีของการปฏิบัติธรรม ว่าทำไมจึงต้องปฏิบัติธรรมและหากปฏิบัติจริงๆจังๆ แล้วจะเกิดผลดีกับคนพิการอย่างไร ในชั้นนี้ ก็จะสนับสนุนให้คนพิการตั้งกลุ่มคนสนใจปฏิบัติธรรมขึ้นมา เมื่อตั้งกลุ่มได้แล้ว ก็จะทำให้ได้มีโอกาสพัฒนาจิตตนเอง ซึ่งน่าจะเป็นผลดีต่อคนพิการเองและสังคมโดยรวม

สองข้อนี้จะได้เริ่มประสานต่อไปครับ

บันทึก ณ วันที่ 23 สค. 2554