ธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธะได้ตรัสรู้และทรงแสดงนั้น เป็นความจริงและเป็นประโยชน์แก่ผู้ศึกษาและปฏิบัติตาม ตามควรแก่เหตุ เป็นธรรมอันไม่ตาย และไม่เจ็บไม่แก่, เพราะฉะนั้น จึงอาจเป็นที่พึ่งป้องกันภัยแก่ผู้นับถือระลึกถึง, แต่ต้องระลึกถึงให้มั่นจริง, ดังพระพุทธภาษิตที่แสดงในธชัคคสูตรว่า “ถ้าท่านทั้งหลายไม่ระลึกถึงเรา ก็พึงระลึกถึงธรรมว่า ‘ธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้ากล่าวดีแล้ว อันผู้ศึกษาและปฏิบัติเห็นเอง ไม่ประกอบด้วยกาล’ ควรกล่าวว่า ‘ท่านจงมาดู, ควรน้อมเข้ามา อันผู้รู้พึงรู้จำเพาะตน’ เมื่อท่านทั้งหลายระลึกถึงธรรมอยู่, ความกลัว ความหวาดหวั่นสยองขน จักเสื่อมหายไป” ดังนี้. พระธรรมนั้นมีคุณ คือทรงผู้ปฏิบัติไว้ ป้องกันไม่ให้ตกไปในที่ชั่ว มีแต่นำไปสู่ความเจริญฝ่ายเดียว ดังพระพุทธภาษิตว่า ธัมโม หเว รักขติ ธัมมจารี ธรรมย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรมไว้,ธัมโม สุจิณโณ 

สุขมาวหาติ ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว ย่อมนำสุขมา, เอสานิสโส ธัมเม สุจิณเณ นี้อานิสงฆ์ในธรรมที่ประพฤติดีแล้ว, น ทุคคตี คัจฉติ ธัมมจารี ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ที่ชั่ว ด้วยประการฉะนี้