คุณแว้บคะ

ปัญหาจิตใจและวิธีคิดของผู้คนเป็นเรื่องใหญ่พอๆกับปัญหาโครงสร้างทางสังคมค่ะ ..

ดิฉันอยากเห็นสังคมที่ไม่เหลื่อมล้ำแตกต่างมากอย่างที่เป็นอยู่  อยากเห็นสังคมที่คนทุกคนมีศักดิ์ศรีและให้เกียรติกัน     คุณค่าของคนอยู่ที่การทำประโยชน์ให้แก่ตนเองและส่วนรวมโดยสุจริต

คนเก็บขยะมีศักดิ์ศรีเพราะเขาช่วยให้บ้านเมืองสะอาด   ชาวนามีศักดิ์ศรีเพราะเขาปลูกข้าวให้เรากิน  คนใหญ่คนโตที่ทุจริตไม่มีศักดิ์ศรีเพราะเขาเบียดเบียนเอาเปรียบคนอื่น  (ดิฉันมีภาพสังคมญี่ปุ่นอยู่ในใจ  สิ่งที่อยากเห็นจึงไม่ใช่เป็นสังคมที่ไม่มีจริง)

กลไกทางสังคมก็ต้องเอื้อให้ทุกคนอยู่ร่วมกันได้อย่างมีศักดิ์ศรี   การให้สิทธิพิเศษแก่ใครบางคนบางกลุ่ม ทั้งทางเศรษฐกิจและสังคม เป็นตัวบิดให้สังคมเหลื่อมล้ำมากกว่านี้อีก

กลไกทางสังคมก็ถูกออกแบบมาจากคนในสังคมนี่เอง

ดิฉันคิดว่า การจะเปลี่ยนให้สังคมหันมายึดถือคุณค่าจากความดีต้องทำงานทางความคิดกับผู้คน   จะหมายถึง การต่อสู้ทางปัญญาแบบที่พระอาจารย์สุวรรณพูดถึงค่ะ

ในเรื่องความดี การถือศีลปฏิบัติธรรมนั้นส่วนหนึ่ง  แต่ดิฉันมองเรื่องการทำหน้าที่ของตนให้สมบูรณ์และเป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมค่ะ  

การทำสังคมให้ดีขึ้น มันเป็นเรื่องยากที่ต้องใช้ความฝันเป็นตัวนำ และความพยายามกระทำเท่าที่ทำได้เป็นตัวตาม  และต้องหลายๆคนช่วยกัน

ถ้าทุกคนช่วยกันแล้วมันยังไม่ดีขึ้น ก็ถือว่าเป็น "กรรม" ของสังคมนั้น (เริ่มปลง) 

แต่จะน่าเสียใจมาก ถ้าเรามีความฝันแล้วไม่ทำค่ะ (ไม่ทราบว่ารอให้ใครทำ)