บทกวีนี่จบด้วยความเศร้านะคะ แต่แฝงข้อคิดที่ลึกซึ้งค่ะ

กลีบเหลวแหลกแยกสลายใต้รอยย่ำ

เหมือนใจช้ำถูกเมินจนเหินห่าง

รอยเจ็บจำซ้ำใจไม่เคยจาง

อยู่ระหว่างรอยเท้ากับเงาดิน

 เอ...เหมือนคนอกหักเขียนยังไม่ก็ไม่รู้สินะคะอาจารย์