สวัสดีค่ะอาจารย์ นมินทร์ (นม.)
- ดิฉันเห็นคำว่า นักศึกษา ในบันทึกอาจารย์ ก็รีบล็อกอินเข้ามา เพราะบันทึกตรงกับสภาพจริงมากค่ะ อาจารย์เขียนให้รายละเอียดตรงใจเหลือเกิน
- คนโดยทั่วไปก็อาจแบ่งเป็นสองแบบอย่างง่าย คือแบบ ให้ กับแบบ เอา และแบบที่สองมีมากกว่าหลายเท่า
- ลักษณะพฤติกรรมพึ่งพา มักใช้คำพูดว่า " ไม่เป็นไร ขี้เกียจถือ ค่อยไปยืมเอา" หรือ"ค่อยอาศัยคนอื่นเอา" ไม่คิดจะเตรียมตัวให้พร้อมเพื่อมิให้เป็นภาระผู้อื่น ดูไปจึงเหมือนพร้อมจะเป็นภาระ
- ลักษณะพฤติกรรมเป็นที่พึ่ง ก็จะจัดเตรียมสิ่งจำเป็นสำหรับตนให้พร้อม และเตรียมสำรองไว้เผื่อจะได้ช่วยเหลือผู้อื่นได้ด้วย ดูไปจึงเหมือนแบกภาระ
- ทุกครั้งที่เดินทางไปเมืองหนาวแบบถึงตายได้ ก็ได้เห็นว่าคนที่นั่นจะเตรียมอุปกรณ์ยังชีพให้พอแก่ตน แบบที่ไม่ต้องพึ่งใคร เพราะยากที่เขาจะให้พึ่ง สภาพที่มนุษย์ต้องต่อสู้กับธรรมชาติ อาจทำให้นึกถึงแต่ตนมากขึ้นก็จริง แต่ก็เอื้อต่อการฝึกวินัยตนไปด้วย
- บางทีเด็กๆของเราส่วนหนึ่งคงสบายทางกายภาพเกินไป เขาจึงขาดวินัยในตนเองอย่างมาก และ นี่คงเป็นผลจากการอบรมเลี้ยงดูด้วย
- เรียนตรงๆว่าไม่ทราบจะหาวิธีฝึกเขาอย่างไรเหมือนกันค่ะ