ใช้กลวิธีกระตุ้นr2rได้แยบยลจริงๆ นับถือๆ

หลังกลับจากr2rที่อิมแพคก็ได้เริ่มเชียร์r2rมาเรื่อยๆ ใช้วิธิแบบค่อยๆแทรกซึมไปทุกๆพื้นที่ ไม่ให้ไก่ตื่น(จริงๆในรพ.มีการทำr2rมานานแล้วแต่เป็นแบบถูกบังคับ หลายคนเป็นทุกข์กับการทำr2r และมีหลายๆคนต่อต้านหนัก จนช่วงหลังอย่าได้พูดถึงr2rเพราะจะทำให้อารมณ์เสีย) ก็พยายามคุยไปเรื่อยๆสอดแทรกแนวคิดที่ถูกต้องของr2r และคอยจับท่าทีของคนฟังแล้วก็เชียร์ทันที

แรกๆพอเริ่มเอ่ยถึงr2rโดนทันทีมาเป็นชุด" ไม่มีเวลา ไม่ว่าง ไม่อยากทำ ไม่อยากยุ่ง เบื่อ ทำไปทำไม แค่นี้ก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว อยากทำก็ทำไปสิ"

ได้ฟังแล้วน๊อคไปเหมือนกันนะ เออแต่ไม่เป้นไร ก็ปวารณาตัวเป็นสาวเชียร์ไปแล้ว ยิ้มเข้าไว้ อารมณ์ดีเข้าว่า ไม่อยากทำไม่เป็นไร แต่มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง.... เล่าไปเล่ามาเขาก็เริ่มสนใจซักถาม เราก็แทรกประเด็นปัญหาในงานเขาทันที เขาก็จะเล่ากลับมาแบบไม่รู้ตัวว่าโดนเชียร์ไปเรียบร้อยแล้ว และต่อด้วยการชมปิดท้าย ก็สร้างความฮึกเหิมในใจให้หลายๆคนได้พอสมควร

ก็ใช้วิธีการอย่างนี้แหละ ทำมันทุกวัน ทุกที่ ที่มีโอกาส แต่มันเหนื่อยจังเลยว่ะ เผลอก็ชักท้อเหมือนกัน คิดๆดูนี่ตูจะพยายามไปทำไมวะ คำตอบคือไม่รู้ รู้แต่ว่าอยากทำ เมื่ออยากทำก็เลยทำต่อ

สิ่งที่รู้สึกว่ายากในการเชียร์ไม่ใช่การเปลี่ยนความคิด หรือการกระตุ้นต่อมความอยากให้คนอยากทำ แต่ยากที่ทำยังไงให้เขาทำสิ่งที่เขาอยากทำให้สำเร็จ นี่แหละคือความท้าทาย

ก็เขียนมาบ่นๆให้ฟังไปอย่างงั้นแหละ ไม่ได้เข้ามาอ่านG2Kนานแล้ว ขอให้มีความสุขกับทุกวันของชีวิตเหมือนเคยนะน้อง...

วันก่อนลองโพสต์รูปยังไม่ค่อยเป็นผลซักเท่าไหร่ แต่ยังไม่ได้ลองทำซ้ำใหม่ซักที....