lวัสดีค่ะคุณ on time

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ

ทุกวันนี้ การรักษาพยาบาลจึงกลับมาเน้นการดูแลกันด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์

คิดง่ายๆว่าคนไข้คนนั้นคือคนที่เรารัก

เราก็จะมีอาการที่เหมือนมนุษย์ทั่วๆไป

คือความห่วงใย กระตือรือล้น

น่าเสียดาย ที่ดิฉันเองรับราชการมา30 ปี ได้เห็นสิ่งที่นำมาฟื้นฟูนี้

หายไปอย่างน่าใจหาย ในช่วงเวลา 20ปีที่ผ่านมานี้

เช่น ผู้ให้บริการ พร้อมจะเป็นปรปักษ์กับญาติคนไข้เสมอ

ให้ไล่ญาติออกไปบ้าง(ดิฉันก็โดน)

สามารถมองคนไข้ที่ทุรนทุรายอย่างเย็นชา

และอาจเดาไปได้ว่า ขาดทักษะอย่างแรงในการดูคนไข้ฉุกเฉินด้วย

ซึ่งสำคัญมากสำหรับวิชาชีพคนสาธารณสุข ต้องแม่น ต้องกล้าตัดสินใจ

ตรึกตรองอยู่นานกว่าจะเขียนเรื่องนี้จนจบ

แต่เพื่อการพัฒนาและการปรับปรุงตัวที่ดีเหมาะสมกับการให้บริการ

สิ่งที่อยู่นอกตำราต้องเรียนรู้ยังมีอีกมากนัก

ขอให้กำลังใจ ผู้มีศรัทธาในอาชีพนี้ทุกคนค่ะ

ขอขอบคุณแทนน้องก้องด้วยค่ะ เธอปลอดภัยแล้ว

แต่สภาพจิตใจ และประสาทบางส่วนคงต้องได้รับการเยียวยาค่ะ