แม่คือ...โทรศัพท์มือถือที่เราพกติดตัวเสมอๆ

ที่ฉันคิดว่าคุณแม่คือโทรศัพท์เพราะคุณแม่คือคนที่เราไว้ใจ มีเรื่องค้างคาใจอะไรเราก็ไปปรึกษาแม่ว่าจะทำอย่างไร เหมือนแม่สื่อสารกับเรา แม่พยายามปรับความเข้าใจกับเรา แม่พยายามช่วยเหลือเราเวลาเราไม่มีใครเราก็สามารถที่จะปรึกษาเรื่องที่ไม่สบายใจได้มากมายเพราะแม่เป็นผู้ใหญ่กว่าเราซึ่งผ่านประสบการณ์มาเยอะกว่าเราซึ่งเป็นเด็กรู้ไม่เท่าทันผู้ใหญ่บางคน แม่สั่งสอนเราก็เพราะรัก แต่เราก็โกรธหรือโมโหว่าแม่จะมาสั่งสอนทำไม หนูโตแล้ว..แต่ความคิดแบบนั้นเป็นความคิดของเด็กซึ่งยังไม่โตเพราะถ้าเราไม่ผิดแม่ก็เตือนอะไรหรอกค่ะ แม่นั้นมีพระคุณเทียบเท่าแผ่นดินหรือจักรวาลก็นับพระคุณท่านไม่ถ้วนเลย พระคุณของแม่ประการแรกคือ การที่แม่ยังท้อง แม่พยายามไม่กินอาหารรสจัดเพื่อจะได้ให้หนูแข็งแรง พยายามไม่ทำงานหนัก พยายามบังคับตัวเองให้ทำสิ่งที่มีประโยชน์ให่แก่หนูทั้งที่บางอย่างแม่ก็ไม่ชอบ จนกระทั่ง..หนูเกิดมาแม่ก็ยังเลี้ยงดูหนู ป้อนข้าว ป้อนน้ำ อาบน้ำ สอนการบ้าน เวลาเราป่วยท่านก็ดูแลอย่างใกล้ชิด ดูแล เอาใจใส่หนูด้วยความรัก ความอบอุ่น เวลากอดแม่..หนูรู้สึกอบอุ่นมาก ไม่มีที่ไหนจะอบอุ่นเท่ากอดของแม่ได้เลย ทุกครั้งเวลาดูรูปของเราตอนเด็กๆน้ำตามันชอบเล็ดลอดออกมาจนเกือบร้องไห้ บางทีก็ร้องไห้ เพราะเมื่อดูรูป จะเห็นแต่รอยย้ิมที่แม่มีให้กับเรา เป็นรอยย้ิมที่แสดงความรัก เพราะแม่หนูถึงโตมาได้ขนาดนี้ เพราะแม่เอาใจใส่หนูหนูถึงมีร่างกายที่ครบถ้วน สมบูรณ์ หนูอยากขอบคุณแม่มาก ที่ทำให้หนูเป็นได้ถึงทุกวัน หนูภูมิที่ได้เกิดเป็นลูกของคุณแม่มากเลยค่ะ การตอบแทนท่านคือ...เราไม่ควรเถียงคุณแม่และควรทำให้ท่านภูมิใจ ไม่ทำให้ท่านเสียใจ เวลาท่านเจ็บป่วย แก่เฒ่า. ก็ขอให้ดูแลท่านเหมือนที่ท่านดูแลเรา เพราะแม่คนนี้...เป็นห่วงเราเสมอไม่ว่าจะเป็นอย่างไรแม่ก็จะเป็นห่วงและรักเราเสมอ~

ด.ญ.ยอดพธู ศิริปิยะวัฒน์ ม.2/3 เลขที่ 24