แม่ของฉันคือ…พรหมสี่หน้าของฉัน

เคยมีคนบอกฉันว่า แม่ของทุกคนมีสี่หน้า คือ หน้าเมตตา หน้ากรุณา หน้ามุทิตา หน้าอุเบกขา ซึ่งก็เปรียบเสมือนเป็นพระพรหมของลูกๆ ทุกคน และฉันก็คิดว่าคุณแม่ของฉันก็มีสี่หน้าเหมือนกันแต่อาจจะไม่ค่อยเหมือนของคนอื่นๆ สำหรับหน้าแรกของคุณแม่ของฉันคือหน้าบ่น ซึ่งเป็นหน้าที่ฉันมักจะพบอยู่เสมอเวลาที่ฉันทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เช่น พูดไม่เพราะ ไม่ตั้งใจทวนหนังสือ ทานอาหารได้น้อย ส่วนหน้าที่สองคือหน้าดุ ซึ่งฉันมักจะพบหน้านี้เวลาที่ฉันทำผิดในสิ่งที่เคยทำผิดมาก่อนแล้วทำผิดซ้ำ หรือ ทำอะไรให้คนอื่นเดือดร้อน ส่วนหน้าที่สามคือหน้าขนมหวาน ซึ่งเป็นหน้าที่ฉันชอบมากๆ และมักจะพบบ่อยๆ หลังจากที่โดนดุ ซึ่งคุณแม่ของฉันเป็นคนที่หายโกรธเร็วมาก และหลังจากหายโกรธก็มักจะมีขนมอร่อยๆ มาฝากฉันเสมอ ซึ่งคุณแม่ของฉันจะรู้ว่าฉันชอมกินขนมอะไร ส่วนหน้าสุดท้ายเป็นหน้าที่ฉันภูมิใจมากที่สุด เพราะมันคือหน้าการให้อภัย ไม่ว่าฉันจะทำผิดอะไรหรือทำให้คุณแม่เสียใจแค่ไหน คุณแม่ของผมจะให้อภัยผมเสมอ ไม่เคยมีสักครั้งที่แม่จะโกรธผมนาน และผมก็รู้ดีว่า ไม่ว่าคุณแม่จะอยู่ในหน้าไหน คุณแม่ก็รักผมมากที่สุด คุณพ่อมักจะบอกกับผมบ่อยๆ ว่า คุณแม่ของผมเป็นคนที่เสียสละให้ผมมากมาย คุณพ่อเคยเล่าให้ฟังว่า สมัยก่อนคุณแม่เป็นคนที่ชอบแต่งตัว และมักจะซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ที่ค่อนข้างมีราคาใส่เสมอ ชอบไปเที่ยว และชอบไปทานอาหารอร่อยๆ อยู่บ่อยๆ แต่หลังจากที่มีฉัน คุณแม่ก็เปลี่ยนไปซื้อเสื้อผ้าที่ไม่แพงนัก และมักจะบอกกับคุณพ่ออยู่เสมอว่า ไม่รู้จะซื้อเสื้อผ้าแพงๆ ใส่ไปทำไมสู้เก็บเงินไว้ให้ลูกใช้ดีกว่า เวลาไปเที่ยวก็มักจะถามและให้ฉันเลือกเสมอว่าฉันอยากไปเที่ยวที่ไหน หลายครั้งที่ฉันก็รู้ว่าที่ๆ ฉันเลือกก็เป็นที่ๆ คุณแม่เคยไปมาแล้ว และอยากไปเที่ยวที่อื่นมากกว่า แต่คุณแม่ก็ยังพาฉันไปในที่ๆ ฉันอยากไปเสมอ จนบางครั้งฉันก็รู้สึกว่าฉันเป็นคนเห็นแก่ตัวและรู้สึกไม่สบายใจ แต่คุณพ่อก็บอกกับฉันว่า อยากให้ฉันจำและภูมิใจในสิ่งที่คุณแม่ของฉันทำให้ฉัน เพราะทำให้ฉันรู้ว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ยังมีคุณค่าและสำคัญเสมอสำหรับพ่อกับแม่ และอีกหน่อยฉันจะได้รู้จักเสียสละให้กับคนที่ฉันรักเหมือนกับที่คุณแม่เคยทำให้ฉัน