ครั้งแรกที่ได้เห็น รู้สึกตื่นเต้นและดีใจ เหมือนฝัน เขาเป็นสิ่งเล็กๆๆ ที่คิดว่ามันใหญ่โตเสียมากมาย จนเกิดอาการว่าจะดูแลให้ดีๆๆ นั้นคงจะยากมาก วิตกกังวล ห่วงบอกไม่ถูก เขาเป็นอะไรที่ทุกๆๆ คนเฝ้ารอมานานวัน เขาอัศจรรย์มาก ที่ต่อสู้มาพร้อมพ่อแม่และเหล่าอาโกที่ลุ้น มีเพื่อนอยู่หนึ่งคนขอเอ่ยนาม คุณสุวรรณา แพสุวรรณ์ บุคคลากรของโรงพยาบาลที่ช่วยให้กำลังใจอย่างดี พร้อมทั้งห่วงใยดุจญาติสนิท ทุกช่วงเวลาที่ว่างจากงานแม่และพ่อจะติดตามผลการดูแลลูกตลอดบอกจริงๆๆ รู้สึกสงสารน้องและน้องสะใภ้มาก แต่ไม่รู้จะปลอบอย่างไร เพราะในขณะเดียวกันก้อต้องปลอบตัวเองไปในตัว ด้วย ว่าเขาต้องเป็นสิ่งที่เป็นของขวัญที่ สวรรค์ส่งให้ทั้งพ่อแม่ได้ดูแล ทนุถนอมสมกับที่รอคอยมานาน อาโกฉ่ายคิดว่า หนูตัวน้อยที่น่ารักที่สุด สมควรชื่อ ต้นข้าว เพราะเขาต้องเติบโตตลอดเวลา เพื่อให้ทุกคนได้เห็นและมีความสุข เนตรอัปสร ตานางฟ้า ที่ประทานมาให้ครอบครัวกิติศักดิ์ - ชุติมา วิมลศิริสุวรรณ โกฉ่าย ขอให้ครอบครัวของต้นข้าว มีแต่สิ่งที่ดีตลอดไป