การมองเห็นปัญหาคือจุดเริ่มแรกของการแก้ไขพัฒนา เพียงแต่ปัญหาระดับนี้คนจำนวนมากมองผ่านไป ไม่สนใจใยดี จนกว่าทุกคนได้รับผลกระทบ มีความเดือดร้อน จึงจะมองเห็นร่วมกัน ซึ่งก็ทำให้ปัญหามันยากต่อการแก้ไขไปเสียแล้ว

ประเทศไทยจากอดีตและปัจจุบันก็มีลักษณะนี้ คนไทยมีความเป็นปัจเจกอยู่มาก การมองเพื่อส่วนรวมน้อย เฉยเมย ละเลย จนกว่าจะเสียกรุงฯ นั่นแหละครับ จึงจะได้คิด ตอนนี้ต้องทำใจว่าคนสะท้อนปัญหามักถูกมองว่าเป็นคนมีปัญหาเสียเอง

ผมขอให้กำลังใจคุณครูทุกคนได้ทำหน้าที่ เตรียมสร้างคนดีไว้ให้แผ่นดิน เพื่อกลับมาแก้ไขปัญหาต่างๆ ที่วันหนึ่งทุกคนที่เฉยเมยเหล่านั้น จะเข้าใจเราเองครับ