สวัสดีครับคุณครูนพรัตน์ครับ
อยากให้ครูจันทร์ได้อ่านจัง งานนี้ครูจันทร์พอได้ทราบข่าวแล้วเลยขอสมัครมาเอง ท่านต้องดีใจและมีกำลังมากๆเลยละครับ

หมู่บ้านเตาอิฐที่ท่านนำมาเขียนนี่ไม่มีคนเก่าคนแก่แล้วและกำลังเปลี่ยนกลืนหายไปเป็นชุมชนใหม่ๆหมดแล้ว เมื่อก่อนนี้บ้านและญาติพี่น้องของครูจันทร์นี่ก็เหมือนกับญาติพี่น้องของผมและญาติๆด้วย ไปมาหาสู่กันง่ายครับ ที่ท่านเล่าเรื่องข้าวขยำน้ำปลาร้าและน้ำปลานี่ทำให้ต้องนั่งยิ้มเลย มันเป็นอาหารที่วิเศษมากจริงๆ เมื่อก่อนเขาจะใส่ปลาป่นและใส่น้ำมันหมูกับกากหมูด้วย อร่อยครับ ต้องเป็นเด็กๆถึงจะได้กิน หากเป็นผู้ใหญ่ ปลาป่นเขาจะเจียดไปทำน้ำพริก เด็กๆกินเผ็ดไม่ได้เลได้กินข้าวขยำอย่างครูจันทร์ว่าแหละครับ