สวัสดีค่ะท่านพี่

อ่านแล้วคิดถึงนะคะ เมื่อคืนวานน้องเกือบตาย คือครูอิงนั่งอ่านเรื่องราวของน้องหนานเกียรติ และลิงค์เรื่องราวที่มีผู้เขียนกล่าวอาลัยน้องหนานเกียรติไปไว้ที่บล็อกที่ทำขึ้นเพื่อน้องหนานเกียรติโดยเฉพาะ อีกทั้งอ่านกลอน ที่ตัวเองแต่ง คือเรื่อง "สามเศร้าแก่งกระจาน"  คือดึกแล้ว เที่ยงคืนกว่า ๆ วนเวียนอยู่แต่กับเรื่องคนที่ตายไปแล้ว มีความรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว  หันมองก็ไม่เห็นมีใคร ลูก ๆ ก็เข้านอนหมดแล้ว  เรานอนบ้างดีกว่า รีบเข้านอน ลืมแขวนพระ  ปกติจะแขวนหลวงพ่อทวดห้อยคอเสมอ พอเคลิ้มหลับสิคะ  คงมีใครมาหยอกเล่น บีบคอครูอิงซะหายใจไม่ออก ท่องนโม ก็แล้ว อะไรก็แล้ว ก็ไม่จบสักบท (ก็โดนบีบคออยู่ท่องไม่ได้อ่ะ) บังเอิญลูกชายกลิ้งมาโดนเลยตื่น รีบคว้าหลวงพ่อทวดมาห้อยคอ  เฮ้อต้องขอบคุณลูกชาย แต่ไม่กล้าเล่าให้ฟัง เดี๋ยวเค้าจะกลัว  รู้สึกจะเล่นแรงไปหน่อย