อ่านบันทึกนี้แล้วหนักอึ้งด้วยความเข้าใจ และเห็นใจค่ะ

หลังจากที่พี่ละหัวโขนของการเป็นผู้ "สร้างเกณฑ์ประเมิน" และ "ผู้ไปประเมิน" และลงมาสัมผัสหน้างานในระดับโรงพยาบาล พี่เข้าถึงความเป็นจริง และความรู้สึกของคนหน้างานได้ชัดขึ้น ดังนี้ค่ะ (อาจารย์สามารถคิดเทียบเคียงเล่นๆ แบบขำๆ ได้กับงานสอนในโรงเรียนนะคะ)

• งานที่ทำมันล้นมือ จนเหลือเวลาไปทำงานคุณภาพน้อยลง (ขณะที่ผู้มาประเมินจะตอกย้ำว่า ถ้าเราพัฒนากระบวนการทำงานให้เป็นงานคุณภาพ งานเราจะลดลง - มันก็จริง  แต่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดก่อน??? เพราะเราหยุดทำงานไม่ได้)
• ผู้ถูกประเมินต้องเตรียมเอกสารมากมายก่ายกอง ก่อนผู้ประเมินเข้า  (ขณะที่ผู้ประเมินบอกเราว่า  ถ้าท่านทำงานที่ได้คุณภาพเป็นปกติในการทำงานประจำวันอยู่แล้ว ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรเพิ่ม)

ผู้ประเมิน กับ ผู้ถูกประเมิน เป็นเหมือนรางรถไฟ ที่มาเจอกันไม่ได้ เพราะรถไฟจะตกราง...ฮ่า..ฮ่า...พี่ล้อเล่นนะคะ อ.ธนิตย์

ป.ล. พี่เลิกรับมติชนไปแล้วด้วยความขมขื่น  หลังจากอ่านมาตั้งแต่มติชนเพิ่งตั้งไข่  แม้จะเสียดายบทความดีๆ จากนักวิชาการดีๆ และหน้าการศึกษาอยู่มาก