น้องอุ้ม

ยินดีหลายที่ติดตามอ่านเรื่องราวชีวิตการทำงานของคนคนหนึ่ง  ทำให้เหมือนกับ

ได้เดินทางไปด้วยใช่ไหม  การได้ระลึกถึงความหลังที่ผ่านมาด้วยตัวอักษรทำให้

เหมือนกับว่าเราเป็นตัวละครที่เล่นให้คนอ่านมีความรู้สึกคล้อยตามไปด้วย 

ยิ่งเขามีอารมณ์ร่วมกับเรามากเท่าไหร่  แสดงว่าเราเล่นได้สมบทบาทมากเท่า

นั้น น่าภูิมิใจเนาะ....

ดีใจค่ะที่ของฝากถูกใจและยังเผื่อแผ่ไปถึงน้องชำนาญด้วย  อ้าว....พี่นึกว่า

น้องชำนาญเป็นอาจารย์น่ะนี่  กลายเป็นอยู่เวรด้วยกันซะแล้ว...

คิดฮอดหลายเด้อ...