ผมเคยไปอยู่ที่ญี่ปุ่น 1 ปี กับ 6 เดือน ตอนที่ผมทำปริญญานิพนธ์ตอน ป.เอก มาวิเคราะห์ดูแล้ว เราก็น่าจะสอนแบบที่นี้ได้ แต่คงไม่ใช่สำหรับครูและนักเรียนในภาคอีสานส่วนใหญ่ในขณะนี้ เพราะบริบทและทรัพยากรหลายๆ อย่างแตกต่างกันมาก ขณะนี้ครูส่วนหนึ่งไม่ใช่ "ครูเพื่อศิษย์" แต่เป็นครูเพื่อ "ตำแหน่งวิชาการ=เงิน" นักเรียนจึงถูกโดดเดี่ยวจากครู แต่ถึงแม้ฝันว่าครูทุกคนจะกลับมาเป็นครูเพื่อศิษย์ แต่นักเรียนก็ยังขาดผู้ปกครองซึ่งในญี่ปุ่น ผู้ปกครองคือกำลังสำคัญในระบบการศึกษาของเขามาก ตอนนี้ปัญหาจากระบบการศึกษาทางเดียว กำลังส่งผลกระทบอย่างรุนแรง ทำให้คนในวัยทำงานทิ้งถิ่นฐาน แล้วส่งหลานมาอยู่กับคนรุ่นตายายที่บ้าน นักเรียนขาดทักษะชีวิตอย่างมาก ทำนา ทำไร่ ขาดทักษะพื้นฐานชีวิตด้านอาชีพและวัฒนธรรมอย่างรุนแรง

...จบแค่นี้ก่อนนะครับ....ยิ่งเขียนปัญหายิ่งเกี่ยวพันเชื่อมโยงมากขึ้น...จนกลายเป็น... weak problem ที่ไม่รู้จะแก้ที่ไหนไปแล้วครับ...

อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่าหาก PLC เกิดขึ้นและขยายใหญ่ขึ้น เมื่อมีเครือข่าย LLEN ช่วยเสริม เราต้องทำได้แน่