เด็กอายุ 30 ยกมือว่าได้เรียนค่ะ ยังอ่านเป็นทำนองเสนะได้อยู่แต่จำไม่ได้แล้ว ต้องมีบท

ที่รร.ประถม (สาธิตประสานมิตร) มีการเล่นโขนประจำปีค่ะ

จะแปลกหน่อยตรงที่เวลาอ่านแล้วจะนึกเป็นหน้าเพื่อน พี น้อง ที่เล่นเป็นตัวละครนั้นๆ 

รู้สึกว่าดีใจมากๆที่โตมากับรามเกียรติ์ เพื่อนมัทต่อให้ไม่เรียนหนังสือเกเรแค่ไหน โตมาเจอกันนี่ทุกคนยังจำรามเกียรติ์ได้ จำเรื่องราว จำได้ว่าใครเล่นเป็นตัวอะไร เป็นความทรงจำที่ดีในวัยเด็กจริงๆค่ะ