ตั้งแต่เป็นสมภาร ก็ไม่ค่อยได้เขียนได้อ่าน คืนนี้ มาเปิดบล็อกใหม่เพื่อใช้ในกิจกรรมของโรงเรียน เจอชื่ออาจารย์หมอก็เข้ามาเลย พอเริ่มอ่านก็เริ่มยิ้ม คล้ายๆ กับเจอเพื่อนเก่า...

พออ่านจบมาเจอความเห็นแรก เป็นของอาจารย์ดร.จันทวรรณ ก็นึกว่า อ๋อ เปลี่ยนนามสกุลแล้ว กำลังอุ้มน้องต้นไม้ ซึ่งตอนนี้ก็โตแล้วและก็เคยมาวิ่งเล่นในวัดแล้วด้วย นึกถึงรูปภาพของน้องต้นไม้ในอดีต บ่งชี้ว่าผ่านไปแล้วหลายปีจริงๆ...

ชอบใจเนื้อหาประเด็นว่า "การเขียนเป็นการเยียวยา" ก่อนโน้นอาตมาคงจะมีเวลาว่างมากจึงมาเยียวยาโดยการเขียน พอเป็นสมภารเวลาว่างน้อยลง การเขียนจึงมิใช่การเยียวยา การอยู่เงียบๆ รูปเดียวต่างหาก กลับเป็นการเยียวยา...

เจริญพร