เรียนท่านอาจารย์หมอที่เคารพ

     งานวิจัยของชาติเรา ก็ท่องไปในโลกกว้างอยู่ครับ แต่ดูเหมือนว่า กลับบ้านไม่ถูกเท่าไหร่ หรือว่า "เรายังดูตัวเองไม่ออก บอกตัวเองไม่ได้ ใช้ตัวเองไม่เป็น" อันนี้นึกถึงคำปราชญ์ พ่อผาย หรือท่านหมออภิสิทธิ์ โรงพยาบาลเขื่อนอุบลรัตน์ ที่กล่าวว่า "เมื่อได้คิด จึงคิดได้" สิ่งที่คุณค่าและมีความหมายอยู่ที่รอบตัวเรา ถ้าเราไม่รู้เรียนจาก ครูธรรมชาติ ในสิ่งเป็นอยู่จริง ตามที่มันเป็น ก็มองไม่เห็นค่าในสิ่งที่ตนมี การละเลย ความไม่เข้าใจ ความไม่ตระหนักรู้ ซึ่งเกิดจาก ความคุ้นเคย ความสะดวกสบาย ความง่ายตามกิเลส นำมาซึ่งการ กลับบ้านไม่ถูกทางเท่าไหร่  ดังที่อาจารย์หมอกล่าวในบล๊อกนี้ครับผม "...  การลงทุนวิจัยเป็นการลงทุนในโจทย์ที่ไม่สำคัญ และทำกันแบบเล่นๆ ไม่เป็นมืออาชีพ  ทำให้เงินวิจัยเป็นการลงทุนที่สูญเปล่า และทำให้ผู้คนในสังคมไม่มีศรัทธาต่อวงการวิจัย" กระผมเป็นทั้งเกษตรกร ค้าขายนิดหน่อย และทำงานในมหาวิทยาลัย บอกตัวเองได้เลยว่าความรู้ที่ใช้อยู่เกิดจากประสบการณ์ข้างนอก มากกว่าในมหาวิทยาลัย กระผมให้น้ำหนักความรู้ในสถาบันที่ระดับ 30-40% เท่านั้น คือต่ำเกินจะเรียกว่าสถาบันแห่งปัญญา กระผมต้องขออภัยที่หลายท่านมีผลงานและทำดี นี่คือความเห็นส่วนตัวครับผม

ด้วยความเคารพครับผม

    นิสิต