อ.แหวว ค่ะ การที่บุตรของผู้ลี้ภัยในค่าย เป็นผู้ทรงสิทธิที่จะได้รับการบันทึกในทะเบียนราษฎรไทย ตาม ม.38 วรรค 2 เพราะเหตุที่ว่าเมื่อเกิดมาแล้วนั้น ไม่ได้รับการบันทึกในทะเบียนคนอยู่ ทะเบียนคนเกิดบนรัฐใด(สันนิษฐานจากข้อเท็จจริงว่าเกิดในค่าย พ่อแม่ก็พากลับไปบันทึกที่ประเทศพม่าไม่ได้ ก็คือ เป็นคนไร้รัฐ ดังนั้นเมื่อประเทศไทยเจอคนไร้รัฐจึงต้องบันทึกไว้ ใช่หรือไม่ค่ะ) -- หนูเข้าใจถูกมั้ยคะ

และขอถามอีกนิดค่ะว่า "คนไร้รัฐ" หมายถึง ไม่มีรัฐเจ้าของตัวบุคคล แล้วอย่างกรณีเช่น ผู้ลี้ภัยในค่ายที่ได้รับการบันทึกและมีบัตรประจำตัวทั้งสองรุ่นข้างบนนั้น เช่นนี้ ถือว่าเป็น "คนที่มีรัฐเจ้าของตัวบุคคล" หรือยังคะ เพราะในเมื่อการบันทึกดังกล่าว ไม่ใช่การบันทึกอยู่ในฐานข้อมูลการทะเบียนราษฎรของรัฐไทย (บนข้อสันนิษฐานด้วยว่าพม่าก็ไม่ยอมรับคนเหล่านี้)

แต่ตามความเข้าใจหนู (ซึ่งอาจจะเข้าใจผิด) โดยหลักกฎหมายคนในค่าย ก็ยัง "เป็นคนไร้รัฐ" เพราะจากคำจำกัดความคนไร้รัฐ คือ คนที่ยังไม่มีรัฐใดบันทึก หรือยอมรับ หรือเป็นเจ้าของตัวบุคคล เพราะกรณีนี้รัฐไทยก็ยังไม่ยอมรับพวกเขาให้เป็นราษฎรไทย อยู่ในทะเบียนราษฎรของรัฐไทย เพียงแต่ว่าการบันทึกดังกล่าว เหมือนเป็นการจัดการให้กับคนกลุ่มหนึ่งเพื่อการควบคุม และดูแลคนหนีภัยความตามเหล่านี้ได้ คนเหล่านี้จะมีรัฐก็ต่อเมื่อถูกบันทึกในระบบการทะเบียนราษฎรวันใดวันหนึ่งอย่างจริงจัง ---- แต่ถ้ามองในมุมว่าการบันทึกและออกบัตรประจำตัวให้ผู้ลี้ภัย "เป็นการกระทำของรัฐไทย" ก็เลยสามารถพิจารณาได้ว่า รัฐไทยได้ปฏิบัติตามกฎหมายระหว่างประเทศในระดับหนึ่ง