ผมชอบลืมใส่ชื่อแฮะ.. เล่าประสบการณ์อีกดีกว่าครับ

สมัยวัยรุ่น ผมเคยไปศึกษาพวกวิชาอาคมคงกระพันหนังเหนียวอะไรกับเขาอยู่บ้าง พอให้รู้ว่าของอย่างนี้มีจริง ทำได้ สิ้นสงสัยแล้วก็แล้วกัน จากนั้นก็ไม่ได้ยุ่งด้วยอีก เพราะกระบวนการมันวุ่นวายนัก แต่เพราะสงสัย ก็เลยไปศึกษา ก็ไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องงมงายไร้สาระ แต่พอหลายปีให้หลัง ได้คุยกับพระเกจิอาจารย์หลายๆ ท่าน ท่านก็ว่าเดี๋ยวนี้ทำอะไรมากก็ไม่ได้ เขาหาว่าไม่ใช่กิจสงฆ์ พระดีๆ ท่านก็หน้าบาง ไม่ให้สอนท่านก็ไม่สอน ไม่ให้ทำท่านก็ไม่ทำ เลยเหลือแต่พวกปาหี่ปาฏิหาริย์หลอกลวงชาวบ้าน ที่กล้าทำกล้าหลอก ส่วนของแท้ๆ วิชาแท้ๆ ก็ค่อยๆ สาปสูญไปด้วยข้อหา...ไม่ใช่กิจสงฆ์ พวกนักวิชาการก็ดีใจไชโยโห่ร้องกันที่สามารถกวาดล้างทำลายวิชาโบราณคร่ำครึโง่งมงายเหล่านี้ไปได้ เหมือนกับยุคหนึ่งที่แพทย์แผนปัจจุบันสามารถกวาดล้างแพทย์แผนโบราณ กวาดล้างยาสมุนไพรให้หายไปจากประเทศไทยสำเร็จ

จนกว่าจะมีฝรั่งหัวแดงมาบอกว่าเออ..ยาสมุนไพรมันก็ดีนะ

ก็จนกว่าจะมีฝรั่งหัวแดงมาบอกว่าเออ..วิชาคาถาอาคม เครื่องรางของขลัง...นี่มันก็ดีนะ (ก็คงไม่ไกลความจริงหรอกครับ เพราะเพื่อนต่างชาติเล่าให้ฟังว่าบ้านเขามีศูนย์ศึกษาเรื่องเหล่านี้กันเป็นเรื่องเป็นราว อย่างน้อยเท่าที่รู้เขาก็มีการซื้อหนังสือเกี่ยวกับยันต์ต่างๆ ของบ้านเรากลับไปศึกษา เพียงแต่ด้วยวิธีการศึกษาแบบตะวันตกมันคงยังยากที่จะเข้าถึงเรื่องพวกนี้ได้...แต่ก็คงไม่นานเกินรอ)

ส่วนนักวิชาการบ้านเราก็มีวิธีการที่เป็นวิทยาศาสตร์มาก คือเห็นอะไรที่ดูไม่สมเหตุสมผลในสายตาตนเองหรือไม่มีกระบวนการที่จะพิสูจน์ได้ (ไม่มีเครื่องพิสูจน์ขายใน ebay) ก็ทึกทักเอาว่ามันต้องไม่มีอยู่จริง มันต้องงมงายไร้สาระ  ...คิดถึงกาลิเลโอจังเลยครับ