สวัสดีครับยามเที่ยง...ครับอาจารย์

แดดร้อน...ส้มตำเผ็ด

แต่พอกับมานั่งอ่าน ผมยิ้มแป้นคนเดียว

ผมรู้จักอาจารย์ได้อย่างไงไม่รู้ แต่ก็รู้สึกว่า เป็นพี่เป็นน้องกัน

อ่านบันทึกแล้ว ทำไมเขียนความรู้สึกในใจ กับบันทึกถึงคุณครูดีจัง

ลึกซึ้งคมคาย และแฝงด้วยความเรียบง่าย

ผมกำลังภาวนาว่า จะได้เจออาจารย์ในเร็ววัน

ถ้าไม่มีอะไรที่ไม่สามารถควบคุมได้

คงได้เจอกันครับ

ภาวนาด้วยว่า ขอให้อาจารย์เขียนต่อ

เพราะอาจารย์หลอกล่อให้ผมเขียนต่อทุกวันนี้

เพราะมีอาจารย์เป็นกัลยาณมิตรเสมอมา

ขอให้อาจารย์มีความสุขมาก ๆ นะครับ