เจริญพรคุณโยมSila Phu-Chaya

เมื่อเดือนที่แล้วไปพบบุตรสาวของท่าน สนทนาพูดคุยกันถึงพ่อของเธอ เธอเล่าให้ฟังเรื่องหนึ่งว่า ก่อนที่พ่อที่จะเสียชีวิต มีคราวหนึ่งรายการสารคดีจากช่อง๗ รายการหนึ่ง มาขอบันทึกไปออกอากาศ

ลูกๆเห็นพ่อทำงานอย่างหนัก แล้วการทำงานตีเหล็กนั้น จะใส่เสื้อทำงานคงไม่สะดวก แล้วก็คิดกันไปว่าถ้าพ่อตัวเองได้ออกทีวี โดยไม่ใส่เสื้อคงไม่น่าดูเท่าไหร่ ก็เลยไม่อนุญาตให้ถ่ายทำ

ตอนหลังเมื่อพ่อเสียชีวิตแล้ว มานึกเสียดายว่า รู้งี้ให้ช่อง๗บันทึกเรื่องราวชีวิตช่างตีมีดของพ่อไปออกทีวีก็ดีแล้ว

ลูกๆก็มีกล้องวีดิโอกันด้วย ปรากฏว่าไม่มีใครได้ถ่ายบันทึกภาพตอนพ่อทำงาน ที่กำลังตีมีดไว้เลยแม้แต่ภาพเดียว

ชาวบ้านนั้น มีความคิดว่าถ้ากำลังงานอยู่ใครจะขอไปถ่ายรูป ในชุดทำงานโดยเฉพาะทำนาทำไร่ด้วยแล้ว ยากที่จะทำใจให้ยอมรับภาพอย่างนั้นได้(อาย-แปลกดี)

ขนาดไปงานบุญหรืองานอื่นๆก็ตาม เมื่อเจอกล้องจึงมักจะหลบกันวูบวาบไปทุกที