ผมคิดว่า ตอนนี้เป็นโอกาสอันดีแล้ว ที่เรา-ท่านผู้อ้างตัวว่าเป็นพุทธศาสนิกชน จะได้หันมาเสริมสร้างปัญญากันด้วยการถกเถียงด้วยเหตุและผลกันให้ถึงแก่นแท้แห่งพระศาสนา อย่ามัวแต่ปิดประตูบ้านด่ากันอยู่เลย และโปรดอย่าได้คิดว่าเป็นหน้าที่ใครหน้าที่มัน ใครจะทำอะไรก็ทำไป ความคิดนี้ผิดถนัด ในสังคมและในบ้านเมืองเรานั้น ทุกสิ่งหาได้อยู่อย่างเป็นเอกเทศไม่ ทุกสิ่งล้วนดำรงอยู่อย่างพึ่งพาอาศัย เกี่ยวพันกันไปทั้งสิ้น เหตุและผลเท่านั้นที่พอจะทำให้มนุษย์เราสามารถที่จะเข้าถึงและเข้าใจความเป็นไปของสรรพสิ่งได้ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงชี้แนะเอาไว้ให้แก่มนุษย์ทุกคนได้ใช้ใตร่ตรอง เพื่อฝ่าความมืดแห่งอวิชชา และฉุดดึงมนุษย์ให้สูงขึ้นมาจากหุบเหวแห่งกิเลสตัณหา

เดี๋ยวนี้ เรามักจะใฝ่แต่การเสริมสร้างศรัทธา แต่ไม่เสริมสร้างปัญญา ศรัทธานั้นไม่ดีไม่ชั่วในตัวของมันเอง ศรัทธาเป็นการเตรียมความพร้อมของจิตใจ ให้พร้อมที่จะยอมรับเอาสิ่งหนึ่งสิ่งใดเอาเข้ามา เปรียบเหมือนกระบุงที่เปิดอ้าพร้อมรับเอาทุกสิ่งทุกอย่าง ฉะนั้นจะต้องมีปัญญาเป็นตะแกรง กลั่นกรองเอาแต่สิ่งที่ดีงาม ขบคิดพิจารณาเอาสิ่งที่เป็นสัจธรรมและสาระประโยชน์ กากเดนที่เหลือก็ทิ้งไป นี่จึงจะได้ชื่อว่าเป็นชาวพุทธครบถ้วนบริบูรณ์ด้วยศรัทธาและปัญญา