น้าจ้าครับ

ตั้งแต่ผมได้ไปเยือนอัสสัมเมื่อ 2 ปีก่อนและได้สัมผัสกับช้างอัสสัมที่อุทยานแห่งชาติคาซิรังก้า ทำให้ยิ่งเพิ่มความผูกพันกับช้างครับ กอร์ปกับเราชาวพุทธก็บูชาพระพิฆเนศร์เป็นทุนอยู่แล้ว เวลาสร้างผลงานศิลปะ ก็มักจะมีดอกบัวหรือไม่ก็ช้าง(พระพิฆเนศร์)อยู่ด้วย เมื่อได้ไปรับรู้เรื่องราวของช้างในโลกนี้ ที่ประชากรช้างถูกภัยคุกคาม ไม่เฉพาะจากธรรมชาติแต่จากฝีมมือมนุษย์ด้วย ทำให้ผมตระหนักถึงความจำเป็นที่จะต้องช่วยกัน เข้าใจช้าง เห็นใจช้างและหากช่วยในส่วนที่เราทำอะไรได้ก็จะช่วยครับ

เรื่องช้างถูกนำมาหาเงินในเมืองยังเป็นปัญหาที่เห็นกันอยู่ครับ คงต้องหาวิธีช่วยกันหลายทาง ช่วยกันคิดว่าเป็นเพราะควาญช้างไม่มีเงินอย่างเดียวหรือทำให้ต้องเอาช้างมาหากินแบบนี้ ประเทศหรือรัฐบาลจะจัดสรรเงินทุนหรือตั้งกองทุนสำรองชีพสำหรับช้าง(และควาญช้าง)เหมือนคนบ้างจะได้ไหม

อินเดียถึงขนาดบอกที่ประชุมว่าตั้งใจว่าในอนาคตจะไม่ไห้มีช้างแม้ในสวนสัตว์ด้วย แต่จะหาที่อยู่ในธรรมชาติให้ช้างอยู่...ก็เป็นอีกแนวทางหนึ่งที่น่าชื่นชม ช้างอยุ่ในธรรมชาติของเขาจะมีความสุขมากกว่าอยู่ในสวนสัตว์แน่นอน เช่นซาฟารีในแอฟริกา ก็เป็นตัวอย่างที่ดี

ขอบคุณครับที่แวะมาทักทายกันครับ