ว่าที่คุณครูกุ้งนาง kungnang ;)...

"การเขียน" เป็นกระบวนคิดและใคร่ครวญในสิ่งที่เราได้คิด ได้เห็น ได้ทำ

"การเขียน" คือ ความมหัศจรรย์ง่าย ๆ ที่มีต่อการเรียนการสอน "ความเป็นคน" และ "จิตสำนึกของมนุษย์"

ถึงแม้การเขียนจะสำคัญมาก แต่วันสุดท้ายของรายวิชา ครูกลับไม่ได้ใช้กระบวนเขียนหลังจากชมวิดิทัศน์ชีวิตเล็ก ๆ ที่มีคุณค่าเลย เพราะครูคิดว่า ทุกอย่างที่ครูอยากให้พวกเราได้คิดนั้น มันอยู่ในวีดิทัศน์นั้นทั้งหมดแล้ว ทุกคนรู้อยู่เต็มหัวใจ

"การทำชีวิตให้มีคุณค่า ควรทำอย่างไร?"

น้ำตาที่ไหลของหลาย ๆ คน คือ น้ำตาแห่งความเข้าใจในสิ่งที่ผ่านมาทุกกระบวนการเรียนรู้ที่แปลกแหวกแนวในความรู้สึกของหลาย ๆ คน

กว่าจะเข้าใจ ... ครูคงมีเครื่องหมายลบอยู่กลางหน้าผากไปหลายเดือนเลย ;)...

"รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตาแห่งความปลื้มปิติ" คือ เสน่ห์ของตัวเราเอง

จงใช้สิ่งเหล่านี้สำหรับ "ความเป็นครูเพื่อศิษย์" ต่อไปครับ

ครูขอให้กำลังใจ ;)...

ป.ล. ขออภัยด้วยที่ได้ให้คำแนะนำไว้ในบันทึกสุดท้ายก่อนความคิดเห็นนี้ อดไม่ได้ ;)...