นมัสการพระมหาวินัย ภูริปญโญ ทิวาพัฒน์

      จึงไม่เหลือความรักสมัครสมาน

      จึงไม่มีพื้นฐานเพื่อสานสร้าง

      จึงไม่เห็นเป้าหมายที่ปลายทาง

      จึงอ้างว้างสับสนหม่นชีวี

      จึงสูญเสียความเป็นคนไปจนหมด

      จึงอัปยศหมดค่าเสื่อมราศรี

      จึงอ่อนแอแพ้พ่ายแก่ไพรี

      จึงไม่มีที่ยืนบนผืนดิน

------------------------------------- ขอบคุณมากครับที่ยังให้เกียรติเข้ามาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ขอชื่นชมด้วยใจจริงว่า เขียนกลอนได้น่าอ่านมาก ใช้ภาษาง่ายๆ ได้อารมณ์และมักมีแง่คิดที่เป็นคติธรรมสอดแทรกอยู่ด้วยเสมอ อ่านแล้วมีความสุข ครับ