สวัสดีครับ พี่แก้ว

ขอบพระคุณที่แวะมาเสริมแรงใจนะครับ
ก่อนนั้น ผมเริ่มต้นกิจกรรมนี้ในลักษณะเน้นการ "เล่าเรื่อง" หรือ "สนทนา" กันเสียมากกว่า ถัดจากนั้นแปลงเป็น "จดหมายปริศนา" ให้แต่ละคนได้เขียนขึ้นและให้เพื่อนได้ทายว่าเป็นจดหมายของใคร  เสร็จจากนั้นก็เปิดเวทีให้คุยกันในเรื่องจดหมายที่ว่านั้น  เมื่อเวลาผ่านพ้นไปสักระยะ  เห็นว่าบุคลากรในสังกัดมีทักษะในการเล่าเรื่องดีขึ้น  ก็พัฒนารูปแบบเป็นการใช้ "ศิลปะการเขียนและการวาดรูป" เข้ามาช่วยขับเคลื่อน เป็นแนวคิดของการเขียนและวาดเพื่อบำบัดไปในตัว

กิจกรรมดังกล่าว  ไม่เพียงปลดล็อคเรื่องบางเรื่องของใครบางคน หรือกระตุ้นให้ใครบางคนได้หยุดทบทวนจังหวะชีวิตตัวเองเท่านั้น   แต่ผมยังเชื่อว่าเป็นการสอนความเป็นทีมแลความเป็นเพื่อนมนุษย์ไปในตัวได้เหมือนกัน  มันคือกลไกของการแบ่งปันประสบการณ์ชีวิต มันคือกลไกของการเยียวยาชีวิตกันและกันไปในที

ขอบพระคุณครับ