สวัสดีคะ พี่ pittaya

ดิฉันก็คิดเหมือนกันกับพี่ ไม่มีคำว่าสายเกินไปที่เราจะเริ่มต้นไหม

อย่างที่พี่บอกร่างกายอยู่ได้ก็เพราะอาหาร แต่จิตใจอยู่ได้ก็เพราะความหวัง

ถ้าเราไม่มีความหวัง เราจะอยู่เพื่อใคร เราจะอยู่เพื่อตัวเองหรือคนอื่น

อนาคตอยู่ที่เรากำหนด เราสามารถเลือกได้ แต่เราจะเลือกอะไรขึ้นอยู่ที่เรา

ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆ ฉบับนี้คะ