สวัสดีครับอาจารย์

ผมได้เคยฟังน้าหงาพูดในคราวหนึ่งว่า

เขาพยายามจะแต่งเพลงให้ชาวนาและกรรมกร แต่น้าหงาเองก็บอกว่าเนื้อหาที่พยายามจะสื่อไปไม่ถึง

ตรงกันข้ามกับโดนใจนิสิต นักศึกษา ปัญญาชน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นคนชั้นกลาง

น้าหงาเล่าว่า ชาวนาบอกกับเขาว่า "เพลงม่วนเน๊าะ เพลงนี้น่าจะชื่อเพลงบุญคุณของชาวนา" (เพลงเปิบข้าว)

อาจารย์ผู้ใหญ่ผมคนหนึ่งก็บอกคล้าย ๆ กัน เพลงข้าวคอยฝนของคาราวาน กรรมกรฟังแล้วเฉย ๆ แต่อาจารย์ท่านนี้ที่เข้าไปเคลื่อนไหว ฟังเพลงนี้แล้วน้ำตาซึมเลย

สำหรับเพลงคาราบาว ซึ่งเข้าถึงคนได้กว้างขวาง ผู้ฟังฐานกว้างมากต้ังแต่ท้องทุ่งนาไปถึงกลางเมือง แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเนื้อหาของเพลงเข้าถึงผู้คนได้ไม่เท่าไร ส่วนใหญ่ออกจะมันส์เสียมากกว่าครับ

ผมจึงคิดว่าสิ่งที่สะกั้นมิให้คนเข้าถึงสารที่เพลงต้องการสื่อประการหนึ่งคือท่วงทำนอง

เขียนมาถึงนี้ทำให้นึกถึงเพลง ๆ หนึ่งของครูสลา เพลงเศร้าที่มันส์มากคือ "โบว์รักสีดำ" ผมคิดว่าใครต่อใครที่ได้ฟังเพลงนี้พร้อมที่จะโยกย้ายส่ายสะโพกมากกว่าที่จะเศร้าไปกับความช้ำของสาวที่ช้ำรักในเพลง

แหะ แหะ แลกเปลี่ยนประเด็นนี้สนุกจริง ๆ ครับ...