ประชาธิปไตยที่ดีต้องมีประชาชนที่มีคุณภาพเป็นฐานรองรับ

เพราะนักการเมืองที่ไม่ดีจะอยู่ไม่ได้เมื่อประชาชนที่มีคุณภาพไม่ลงคะแนนให้

แต่ในทางตรงกันข้าม ถ้าประชาชนส่วนใหญ่ยังพอใจที่จะเอาคะแนนเสียงแลกกับประโยชน์ส่วนตัว และคิดแค่ว่า “คนดี” คือคนที่คอยเอื้อประโยชน์ และพึ่งได้(โดยไม่คำนึงถึงความถูกต้อง) ระบบอุปถัมภ์และหัวคะแนนก็กลายเป็นช่องทางที่นักธุรกิจการเมืองใช้ก้าวไปสู่อำนาจแล้วถอนทุนบวกกำไรมหาศาลในภายหลัง

ที่ควรพัฒนาที่สุดจึงเป็นประชาชน

แต่คงยากมากตราบที่ “การศึกษา” และ “สื่อ” ยังเลือกแสวงหาผลกำไรที่เป็นเงินโดยไม่แยแสคุณภาพประชาชน และสังคมยกย่องคนรวยมากกว่าคนดี

ถ้ามองในแง่ที่ว่าละครสะท้อนสังคม การบอกว่าละครนั้นน้ำเน่าก็เท่ากับสรุปว่าสังคมเน่าไม่แพ้กัน

วันนี้ เราได้แต่บอกว่าความดีเริ่มต้นที่ตัวเราเอง แต่กี่คนที่หวั่นไหวกับคำพูดว่า “อุดมการณ์นั้นกินไม่ได้”