แอบมาขุด..

ก็สงสัยอยู่!!!!!..รู้ได้ไงเนอะ...ว่ามีใครเข้ามาแสดงความเห็นในบันทึกหน้าโน้นหน้านี้

บันทึกไว้ซะมากมายหลายเรื่องทั้งบล็อคทั้งอนุทินขยันคิดขยันพิมพ์

ไม่เห็นเหมือนนักเรียนชายที่ครูป้ากายสอนเล๊ยขี้เกียจม๊ากกกก

ปีไหนเจอนร.ชายเยอะนี่ดวงตกเลยล่ะทำอะไรก็ไม่เจริญแล้ว

คุณWasawat .คิดเป็นทำได้และกล้าที่จะทำดีก็เป็นมงคลต่อชีวิตและบุพการีแล้วล่ะ..ฟันทิ้งเอ๊ยฟันธง

ก็หายากอยู่เหมือนกันเนอะอาจารย์หมาวิทยาลัยขับมอเตอร์ไซต๋ไปทำงานนี่น่ะ

ขนาดครูในโรงเรียนเล็กๆยังพยายามหาป้ายแดงขับกู้กันสนุกสนาน

แต่ไม่ได้รวมถึงครูเตี้ยอึดนะเพราะตัวเตี้ยนี่แหละจึงมิบังอาจคิดที่จะหารถยนต์มาขับ

555ชาติหน้าขอเกิดเป็นยีราฟแร๊ะกัน

ได้แต่ฝึกฝนการขับมอเตอร์ไซต์ให้เชี่ยวชาญกับการขับมอเตอร์ไซต์

พอปี47 ทางไปโรงเรียนมีกลุ่มโจรใต้เที่ยวไล่ฆ่าครูไทยพุทธฆ่าชาวบ้าน

ก็จำเป็นต้องซื้อรถยนต์มิร่ามือสองสีเหลืองมาขับเนอะ

แต่ก็ไม่ชำนาญหรอกชนโน่นชนนี่ตลอด

แต่ส่วนมากจะชนของที่ไม่ต้องเสียเงินเช่นต้นไม้ถังขยะรถนี่บุบหน้าบุบหลัง

พอเห็นว่าแม้แต่คนขับรถยนต์ถ้าโจรใต้จะดักฆ่าก็ไม่เคยรอดสักราย

จึงขายรถมิร่ามาขับมอเตอร์ไซต์ฮ่างต่อจะเป็นจะตายก็แล้วแต่ขะตาฟ้าลิขิต...

ก็บ้านกับโรงเรียนไปแค่25 นาทีก็ถึง( เข็มไมล์อยู่ที่เลข 60 ถ้าเร็วกว่านั้น 15 นาทีถึง)รถก็ไม่ติด

ประหยัดอีกด้วยคุณพ่อครูป้ากายนะคะท่านพึ่งซื้อรถยนต์ตอนที่ลาออกจากราชการตำรวจแล้ว

เพราะลูกๆไปทำงานต่างจังหวัดกันหมดเอาไว้ขับไปหาลูกคนโน้นคนนี้เพราะลูกไม่มีเวลาได้ไปหาท่าน

ท่านไม่จำเป็นต้องกู้มาซื้อรถเพราะพยายามเก็บเงินไว้

คุณพ่อครูเป็นตำรวจตระเวณชายแดนต้องไปอยู่ตามป่าตามเขาอยู่อย่างเรียบง่ายสบายๆ

ชีวิตดำเนินไปเรื่อยๆชราอย่างมีคุณค่าและมีความสุข555