เมื่อถูกต้องตามฉันทลักษณ์แล้ว (สัมผัสนอก) จังหวะก็เริ่มดีแล้ว ในหลาย ๆ บท
ลองพิจารณาเรื่องสัมผัสใน(ไม่บังคับ มีก็ได้ไม่มีก็ได้ ถ้ามีก็จะเพิ่มความไพเราะ)
เช่น
อากาศเย็นสลัว มืดหมอกมัวดูหม่นหมอง
หยุดนิ่งยืนหมายมอง ฉันยืนอยู่คนเดียวดาย
ลองเปลี่ยนเป็นแบบนี้จะไพเราะกว่ามั้ย
อากาศเย็นสลัว มืดหมอกมัวดูหม่นหมอง( เล่นอักษร ม ได้ดีแล้วค่ะ)
หยุดนิ่งยืนหมายมอง ฉันยืนอยู่อย่างเดียวดาย (เล่นอักษร ย )
อาวรณ์ย้อนอดีต เก็บชีวิตที่หล่นหาย(อดีด กับ วิต จริง ๆ แล้วสระ อี กับ สระอิ ไม่ใช่สัมผัสนะคะ แต่อนุโลมได้ค่ะ เพียงบอกไว้ประดับความรู้ เพราะบ่อยครั้งที่อิงจันทร์ก็ใช้แบบนี้)
ลางเลือนพอพร่างพราย เฝ้าฉีกหน้าปฏิทิน
ลองเปลี่ยนเป็นแบบนี้จะไพเราะกว่ามั้ย
อาวรณ์ย้อนอดีต เก็บชีวิตที่หล่นหาย
เลือนลางพอพร่างพราย เฝ้าฉีกหน้าปฏิทิน (เพียงขยับคำเสียใหม่ให้อยู่ในจุดที่เหมาะสม ทำให้มีสัมผัสใน คือ ลาง - พร่าง ตามความนิยม คือ คำที่สอง สัมผัสกับคำที่สี่ ตามแม่บทที่ให้ก็ใช่ คือ เปิบข้าว ทุกคราวคำ จะเห็นว่า ข้าว สัมผัสกับ คราว)
โอ. เค มั้ยคะคุณพี่ จันทน์รักษ์ สู้ ๆ ๆ ๆ ค่ะ