บางครั้ง การที่คนเราได้ขุดค้นและเจอเรื่องราวความเป็น ผู้ยิ่งใหญ่ หรือ รากทางวัฒนธรรมอันยิ่งใหญ่ในอดีต ก็ทำให้คนรุ่นใหม่ที่มีใจรักและความภาคภูมิใจทางวัฒนธรรมมีจิตใจที่ห่อเหี่ยวได้เหมือนกันนะคะ

เราเอาเวลาส่วนใหญ่ไปทุ่มกับประวัฒิศาสตร์สมัยอยุธยา สมัยสุโขทัย แต่เรากลับไม่สนใจประวัฒิศาสตร์ในยุค B.C กันเลย ประวัฒิของเราเก่าแก่กว่าของจีน และ อียิปต์อีก ทำไมสิ่งที่จะทำให้เรายืนและยืดอกได้ต่อชาวโลกว่า บ้านเรา เมืองเรานั้น เจริญและเป็นแหล่งวัฒนธรรมที่ชาติอื่น (อาจจะ) เอาไปลอกเลียนแบบได้ ในขณะนี้ ดูเหมือนว่า เราจะพอใจในการที่มีประเทศเพื่อนบ้านรอบตัวมาบอกว่า รากเง้าและความเจริญของเรา มันมาจากประเทศเค้า...ศึกษาประวัฒิศาสตร์ให้ดีกันเถิดค่ะ ถ้าเราไม่มองว่ารากเง้าเรามาจากไหน เราก็จะกลายเป็นคนที่ช่วยเบี่ยงเบนความเจริญทางวัฒนธรรมที่บรรพบุรุษได้สร้างไว้ให้อย่างแน่แท้ที่สุด