ชอบที่พี่ครูตาล เขียนกลอน ข้างบนครับ

สังคมนี้คือสังคมการแบ่งปัน     แม้นว่า...น้ำเต็มขัน มิอาจปันให้ได้

น้ำพร่องในขันรับปันใจ           ท่านก็จะได้น้ำใหม่ที่งดงาม

หลายคนทำตนน้ำล้นขัน        จึงอิงจันทร์...มิกล้าไปยุ่มย่าม

จันทรักษ์หากใฝ่รู้อยู่ทุกยาม     ฉันจะช่วยเติมน้ำ..ในขันเธอ (นะจ๊ะ....จะบอกให้)