สวัสดีค่ะอาจารย์

เห็นจะจริงอย่างที่อาจารย์ว่ามาน่ะค่ะ...

สิ่งที่คนคนหนึ่งมองว่าเป็น "ทุกข์" อีกคนหนึ่งอาจมองว่า "พอไหว" หรือ "ไม่เท่าไร"

บางคนแผลเล็กร้องครวญคราง บางคนแผลใหญ่ บอกว่า "ยังไกลหัวใจว่ะ"

คนที่กินแต่อาหารดีมาตลอดชีวิตอาจมองอาหารริมถนนเป็นขยะ ขณะที่คนหิวโหยเห็นอาหารริมถนนเหมือนอาหารสวรรค์

การยึดติดกับความสัมบูรณ์ก็คือการยึดถือ "ตัวกู-ของกู" นั่นเอง

ครูแอนเพิ่งไปเยี่ยมเพื่อนชาวใต้ที่ จ.นครศรีธรรมราชมาค่ะ 

เขาก็เป็นทุกข์  แต่บางคนหัวใจยังยิ้มได้ ขนาดว่าเขาโดนอุทกภัยและดินสไลด์บ้านพังหายวับไปเป็นแถบๆ  แต่สิ่งที่ครูแอนพบคือหลายคนเค้ายังมีหัวใจที่ยืนหยัด  สู้ไหว  ขนาดเราขนน้ำดื่มไปให้เขา เขาก็ยังอุตส่าห์ที่จะบริการน้ำดื่มให้พวกเราที่เดินทางมาไกล

พวกเขาคงไม่จ่อมจม..อยุู่กับสิ่งที่เป็นทุกข์ตลอดอายุขัยของพวกเขา

นั่นเอง  การไม่ยึดติดตัวกู  ของกูตามสัจธรรม  และพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับชีวิตข้างหน้า

พวกครูแอนเลยทำได้แต่เพียงช่วยเยียวยาจิตใจพี่น้องชาวใต้ของเราเองเช่นกัน

ขอบคุณอาจารย์นะคะ