อ. วัต

   พี่พึ่งมีโอกาสได้อ่านบันทึกโรงเรียนแห่งความสุข บันทึกที่4 ที่5 วันนี้เอง มองเห็นภาพถ่ายของทุกคนอดยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้ จำได้ถึงความหนาวเหน็บที่แม่ฮ่องสอน ถ้าไม่มีถุงเท้า 2 คู่และรองเท้าไหมพรมอีกสองคู่คงแย่แน่ๆ(โชคดีที่ซื้อตอนเดินถนนคนเดิน)ที่จำได้ไม่ลืมคือการเมารถ(นึกว่าจะแน่ที่แท้ก็อ้วก) สุขใจจริงๆที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนแห่งความสุข ขออนุญาตเก็บบันทึกของอาจารย์ไว้ด้วย ส่วนบันทึกของพี่คงเขียนไว้ในสมุดไว้อ่านคนเดียว เพราะความไม่เก่งคอมพิวเตอร์นั่นแหละ (ขนาดพยายามตามวัยแล้วนะ)