ดินเคยดำน้ำเคยชุ่มพุ่มไพรเขียว

หล่อเลี้ยงชีพพันเกี่ยวมานานแสน

หลายชีวิตเปล่าเลยเคยคับแค้น

จึงผาสุขทุกแคว้นแผ่นดินทอง

     ทุนนิยมบ่มคนจนละโมบ

มือยาวโฉบกอบไว้หมายเจ้าของ

พวกมือสั้นฉวยต่อขอครอบครอง

คนจับจองผืนดินสิ้นผืนไพร

     เมื่อก้อนหินดินต้นไม้ไร้ที่เกาะ

น้ำจึงเซาะซัดดินหินจึงไหล

ดินน้ำฟ้าขอคืนพร้อมผืนไพร

เสียงสะอื้นสะเทือนไกลไปทั่วฟ้า