นมัสการค่ะ

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ  ไม่มั่นใจว่าเขียนได้ตรงประเด็นที่ท่านต้องการหรือเปล่า

      สิ้นเสียงสายโทรศัพท์รับโศกศัลย์
โยมแม่พรากจากพลันเกินแก้ไข
สี่สิบสี่ปีลาพาเศร้าใจ
ยังอ่อนวัยเกินรับกับการลา

      เมื่อท่านอยู่ดูแลลูกผูกพันพร้อม
เฝ้าถนอมกล่อมเกลี้ยงเคียงรักษา
เมื่อลูกป่วยคอยเฝ้าเข้าเยียวยา
เมื่อลูกหิวแม่หาป้อนทอนหิวทัน

       คือร่มโพธิ์ร่มไทรในใจลูก
คือเชือกผูกพันรักถักทอมั่น
คือผ้าห่มป้องหนาวคราวเหมันต์
คือตะวันส่องลูกถูกครรลอง

       ไม่ทันมอบตอบแทนแม้แสนซึ้ง
ไม่ทันถึงฟากฝั่งลูกทั้งผอง
ไม่ทันเห็นสามชายได้ประคอง
ไม่ทันมองสั่งลากับสามี

        เพียงอิ่มใจในลูกชายใต้ผ้าเหลือง
เพียงฟูเฟื่องทหารกล้าในหน้าที่
เพียงเห็นลูกคนเล็กเป็นเด็กดี
เพียงเท่านี้ที่แม่เห็นพอเป็นบุญ 

        
         แม่รำไพจากไปเกินไขว่คว้า
เมื่อแม่ลาขอผ้าเหลืองช่วยเนืองหนุน
ขอความดีแม่ทำพาค้ำจุน
แม่อบอุ่น ณ สวรรค์ชั้นปรนิมฯ