mee_poleค.ห.๕

ขอบคุณความคิดเห็นดีๆ ค่ะ คุณmee_pole

การฝึกฝนที่จะหยุดที่ใจเรา คือไม่ส่งจิตออกภายนอก เพื่อเพ่งโทษคนอื่น ถูกต้องค่ะ

ส่วนการ"เอาใจเขามาใส่ใจเรา" นั้น คิดเอาเองว่าเป็นเรื่อง "พรหมวิหาร ๔"

คือเมื่อเราต้องพบปะ เกี่ยวข้องกับบุคคลอื่น เพราะเราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก

การมีเมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา กับผู้ที่เราต้องเกี่ยวข้องสัมพันธ์

เป็นธรรมสูงสุดที่ควรระลึกและฝึกฝนค่ะ เพื่อปฏิบัติกับคนอื่นอย่างไม่เบียดเบียน

วิธ๊ที่คุณmee_pole อธิบาย เห็นด้วยค่ะว่า ครั้งเดียวจบ โดยเฉพาะคนที่อวิชชา

ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ดื้อรั้นจะทำ จะเบียดเบียน

แต่สำหรับกัลยาณมิตรที่ดี เตือนเรา ควรฟังจริงๆ ซึ่งผู้ปฏิบัติธรรมได้จริง

ก็ไม่ค่อยพูดซ้ำหลายครั้งค่ะ มักเตือนเมื่อเราขอคำปรึกษาและกระหนาบให้เราหยุดที่ใจเรา

ซึ่งเราก็ต้องไปทำเมื่อเจอเหตุการณ์จริง ทำได้ก็สงบค่ะ

ขาดสติตอบโต้ก็เป็นวิบากกันต่อไป เป็นแบบทดสอบการปฏิบัติธรรม

รู้เท่าทันใจเราจริงๆค่ะ